| GLUMAČKE ROLE MIRE STUPICE NA BH TEATARSKIM SCENAMA |
 Pozorišna, filmska i televizijska glumica Mira Stupica rođena jedna je od najistaknutijih srpskih i južnoslovenskih glumica druge polovine XX vijeka. Mnogi je smatraju i najvećom glumicom srpskog pozorišta. (Prilikom proslave 60-to godišnjice svoga umjetničkog rada, titule najveće glumice odrekla se u čast Žanke Stokić.) Mira Stupica je umjetnica svestrane izražajnosti, bogate emotivnosti i nadahnutog temperamenta. Ostvarila je niz značajnih uloga u pozorištu, vezujući svoju umjetnost u najzrelijoj fazi za režije Bojana Stupice. Tokom duge karijere ostvarila je brojne antologijske uloge, posebno u djelima Bernarda Šoa, Bertolta Brehta, Marina Držića, Ranka Marinkovića, Luiđija Pirandela, Pavela Kohouta i dr. Najznačajnije uloge, pored navedenih, koje je ostvarila u svojoj dugoj i uspješnoj teatarskoj karijeri su: Petrunjela («Dundo Maroje» Držića), Saša njegina („Talenti i obožovaoci“ Ostrovskog), Lavrencija („Fuenteovehuna“ Lope de Vege), Jovana („Sveta Jovana“ Šoa), Glorija („Glorija“ Marinkovića), Danica („Ljubav“ Milana Đokovića), Grušenka («Braća Karamazovi»), Gruša Vahandze(«Kavkaski krug kredom» Brehta), Mirandolina („Mirandolina“ Goldonija), Nastasja Filipovna („Idiot“ Dostojevskog), Marija («Marija se bori s anđelima» Kohouta), Leči Elbernon („Razmena“ Pola Klodela) i dr. Niz uloga odigrala je i na televiziji, gdje je bila posebno ztapažena kao Kika Bibić u TV seriji «Bukvar». Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja za svoje glumačke role, među kojima treba navesti Sedmojulsku nagradu Srbije, zatim nagradu «Dobričin prsten (1981), dok je 2007.godine dobila nagradu «Pavle Vujisić», i niz drugih.U anketi „Večernjih novosti“ (2000) njene kolege, glumice i glumci, proglasili su je za glumicu vijeka. Ni u jednom bosanskohercegovačkom profesionalnom teatru Mira Stupica nije ostvarila neku ulogu. Ali, ono što ovu veliku glumicu upućuje na i smješta u bosanskohercegovački teatarski ambijent su njena učešća na Festivalu MESS, sa predstavama koje su rađene u produkciji pozorišta van BiH. Tako je Mira Stupica još 1962.godine nastupila na trećem po redu Festivalu malih i eksperimentalnih scena u Sarajevu sa predstavom «Veče velikih monologa» u produkciji Jugoslovenskog dramskog pozorišta iz Beograda. U pomenutoj predstavi koja je izvođena na Maloj sceni JDP, a koju je režirao Predrag Bajčetić, Mira Stupica je ostvarila ulogu Lavrensije. I na sljedećem, četvtom po redu, Festivalu MESS Mira Stupica je učestvovala sa predstavom «Razmena» u produkciji beogradskog Ateljea 212. Ovu predstavu Pola Klodela, takođe, je režirao Predrag Bajčetić, a Mira Stupica je tumačila lik Leči Elbernon. Dvadesetak godina je prošlo dok se Mira Stupica nije ponovo pojavila na MESS-ovskoj festivalskoj pozornici. Na dvadest i petom po redu MESS-u, 1984.godine, Mira Stupica je nastupila sa ansamblom Beogradskog dramskog pozorišta u komadu Luiđija Pirandela «Večeras imporovizujemo». Ovu predstavu je režirao Paolo Mađeli. I sljedeće, 1985.godine Mira Stupica učestvuje na sarajevskom MESS-u, ovoga puta sa ansamblom beogradskog Ateljea 212. Na sarajevskoj festivalskoj pozornici Mira Stupica je ostvarila lik Marije u predstavi «Marija se bori sa anđelima» Pavela Kohouta, a u režiji Ljubomira Draškića. Iako nije ostvarila nijedan lik u predstavama čiju bi produkciju potpisali neki od profesionalnih bosanskohercegovačkih ansambala heroina južnoslovenskog glumišta Mira Stupica kroz četiri predstave izvedene u produkciji beogradskih teatara na Festivalu MESS u Sarajevu ostavila je traga u BH pozorišnom ambijentu, zbog čega je čvrsto inkorporina u biće pomenutog Festivala. Srdjan Vukadinović |
Postavljajući na scenu Narodnog pozorišta u Tuzli „Hanku", dramsku storiju Isaka Samokovlije o tragičnoj ljubavi Roma, Sulejman Kupusović je podigao njen scenski govor na nekoliko potencija najviše da bi dosegnuo punu istinu o strasnoj žudnji za životom kojom Romi identificiraju svoje duhovno biće i koju ispovijedaju kroz igru i pjesmu. 
Mate Matišić ima izuzetno razvijen osjećaj za detalj, za njegov lokalni tonalitet i za njegovu ambijentalnu karaktarizaciju, za mentalni sklop iz čijeg okrilja proističe. 
On, ona, usedmostručeni On (s hermafroditskim premetanjem iz muškaraca u ženu), i pijanistica: zvuči pomalo pirandelovski, s okosnicom egzistencijalističke filozofije tjeskobe i straha od praznog prostora, ili išlekivanje nekog fiktivnog, koji bi trebao doći odnekud s dahom prijetnje ili osvete i čije je stanište neodredivo. 
Jedno je evidentno jedan od mogućih postulata na kojem ova predstava može pledirati za svoju opstojnost na sceni, jest zgusnuti narativ Andrićeve proze koji se čuje iz offa. 
