| REDITELJSKE POSTAVKE HARISA PAŠOVIĆA U B H TEATARSKOM SISTEMU |
|
Spektar angažmana Harisa Pašovića u sferi dramskih umjetnosti veoma je širok, raznovrstan i bogat. Pored rediteljskog i pedagoškog rada sa studentima Akademuije scenskih umjetnosti Pašović je i značajan producent, pokretač i osnivač mnogih oblika ispoljavanja dramskih umjetnosti. Tako je od 1993.do 1996.godine Haris Pašović bio direktor Međunarodnog teatarskog i filmskog festivala MESS. U razdoblju od 1997. do 1998.godine Pašović je producent i umjetnički direktor Sarajevo International Amsterdam. Bio je urednik kulturmo umjetničkog programa na Tekleviziji Bosne i Hercegovine (1999), kao i direktor i producent produkcije Space Productions Sarajevo. Potpisuje pozorišne režije u veoma referentim teatrima južnoslovenskog prostora, uključujući i Jugoslovensko dramsko pozorište u Beogradu, Dubrovačke ljetnje igre, Beogradsko dramsko pozorište i Narodno pozorište u Subotici. Predstava „Buđenje proljeća“ od Franka Wedekinda, koju je Pašović režirao 1987.godine u Jugoslovenskom dramskom pozorištru postala je jedna od prekretnica u teatarskom životu na južnoslovenskom prostoru.. Nekoliko veoma značajnih nagrada u području teatra pripale su Harisu Pašoviću. Tako je Pašović dobitnik Nagrade za najboljeg reditelja na BITEF-u (1987) za „Buđenje proljeća“, zatim Zlatnog lovorovog vijenca na MESS.u (1987), takođe za istu predstavu, i Nagrade „Bojan Stupica“ za reditelja godine (1990) Redovni je profesor režije na sarajevskoj Akademiji scenskih umjetnosti i osnivač i vlasnik teatarske kompanije East West Centar u Sarajevu. Poslije rada u Novom Sadu svoju prvu pozorišnu režiju u profesionalnom teatru u Bosni i Hercegovini Haris Pašović potpisuje u sezoni 1983/1984. U sarajevskom Kamernom teatru 55 postavlja „Bremensku slobodu“ Wernera Rajnera Fasbindera. Potom, u radu sa BH teatrima pravi pauzu od devet godina. Za to vrijeme režira u JDP-u, BDP-u i drugim teatrima van Bosne i Hercegovine. Poslije pauze u radu sa BH teatrima Pašović, u sezoni 1992/1993), režira predstavu „Grad“ čijeg je teksta koautor sa Semzedinom Mehmedovićem. Zatim, u isto pomenutoj godini ili godinu kasnije režira predstave „Alkestis“ po Euripidu u produkciji Pozorišta mladih iz Sarajeva i „Svilene bubnjeve 2“ gdje je i autor teksta, a u koprodukciji sarajevskog Narodnog pozorišta i festivala MESS. U sezoni 2003/2004. godini napisao je i režirao dramu „Pobuna u Narodnom pozorištu“, inspirisan Mc Coyevim romanom „Konje ubijaju, zar ne?“. Predstava „Hamlet“Viljema Šekspira koju je režirao 2005.godine u East West Centru Sarajevo je najveća teatarska koprodukcija u regionu početkom trećeg milenijuma. Predstava je učestvovala na Međunarodnom teatarskom festivalu MESS i otvorila Međunarodni teatarski feastival EX Ponto iz Ljubljane, što je bio prvi veliki izlazak jednog BH teatra na evropsku scenu. Projekat „Hamlet“ je proglašen Događajem godine (2005) u verziji sedmičnika „Dani“, a Haris Pašović Osobom godine (2005). Sljedeće, 2006.godine, režira predstavu „Faust“ u East West Centru Sarajevo. Ova predstava je otvorila, te godine, Međunarodni teatarski festival MESS. Poslije „Fausta“ događaju se Pašovićevi pozorišni projekti rađeni pod okriljem East West Centra : „Klasni neprijatelj“ (Nigela Williamsa), „Bolero“ Morisa Ravela, pa „Kopenhagen“ Nichaela Frayna. Slijede, zatim, projekti: „Nora“ Nenrika Ibzena, „Ružno pače“ Andersena i „Footbal, footbal“ u sezoni 2009/2010. Stvaralački opus Harisa Pašovića pokazuje da je riječ o reditelju sa snažnim autorskim pečatom.. Radi se o stvaraocu koji je samostalno ucrtao put teatarskih dometa, ne samo na prostoru Bosne i Hercegovine i južnoslovenskom prostoru, već je svojim projektima skrenuo pažnju šire evropske i svjetske javnosti na nov način rediteljskog i autorskog promišljanja teatra. Tragalačka priroda kao i stalna potreba za usavršavanjem u oblasti dramskih umjetnosti ne vode Harisa Pašovića samo do najrelevantnijih svjetskih institucija, nego i do novih prostora i pristupa o i u teatru, kao i drugim oblastima umjetnosti kojima se bavi. Srdjan Vukadinović |
Postavljajući na scenu Narodnog pozorišta u Tuzli „Hanku", dramsku storiju Isaka Samokovlije o tragičnoj ljubavi Roma, Sulejman Kupusović je podigao njen scenski govor na nekoliko potencija najviše da bi dosegnuo punu istinu o strasnoj žudnji za životom kojom Romi identificiraju svoje duhovno biće i koju ispovijedaju kroz igru i pjesmu. 
Mate Matišić ima izuzetno razvijen osjećaj za detalj, za njegov lokalni tonalitet i za njegovu ambijentalnu karaktarizaciju, za mentalni sklop iz čijeg okrilja proističe. 
On, ona, usedmostručeni On (s hermafroditskim premetanjem iz muškaraca u ženu), i pijanistica: zvuči pomalo pirandelovski, s okosnicom egzistencijalističke filozofije tjeskobe i straha od praznog prostora, ili išlekivanje nekog fiktivnog, koji bi trebao doći odnekud s dahom prijetnje ili osvete i čije je stanište neodredivo. 
Jedno je evidentno jedan od mogućih postulata na kojem ova predstava može pledirati za svoju opstojnost na sceni, jest zgusnuti narativ Andrićeve proze koji se čuje iz offa. 
