| GLUMAČKE KREACIJE TATJANE FEHER U BH KAZALIŠNOM PROSTORU |
|
Glumica i teatarska heroina Tatjana Feher je rođena u Zagrebu. Djetinjstvo provodi u rodnom gradu i Osijeku, gdje se porodica seli zbog angažmana oca, opernog umjetnika Ivana Fehera. Osječka gimnazijalka Tatjana Feher igrala je u četvtom razredu srednje škole Antigonu u istoimenoj drami Žana Anuja, a u režiji glumca osječkog HNK Borisa Andrejevića. Kritika toga doba posebno je pohvalno pisala o ulozi Antigone. Normalan razvojni put je bio odlazak na zagrebačku Kazališnu Akademiju. Postaje student glume u klasi prof. dr Branka Gavele, koji vodi klasu četiri godine. Ali veliki profesor umire 8.travnja / aprila 1962.godine. Klasa Tatjane Feher je bila poslednja koju je vodio Branko Gavela. Tatjana Feher diplomira kod Georgija Para na zagrebačkoj visokoj školi kazališnih umjetnosti. Prvi profesionalni angažman Tatjana Feher dobija u osječkom Hrvatskom narodnom kazalištu, gdje ostaje tri sezone. Poslije Osijeka put je vodi u Mostar gdje ostvaruje značajan niz uloga prvo u mostarskom Narodnom pozorištu, a potom i u druga dva mostarska teatra, Hrvatskom narodnom kazalištu i MTM-u. U Mostar je Tatjana Feher otišla s namjerom da ostane sezonu ili dvije, kako je, uglavnom, u to vrijeme i bila praksa pozorišnih umjetnika, koji su gradili svoju karijeru i stremili vrhunskim dometima. Ali umjesto tako kratkog, planiranog, boravka Tatjana Feher ostaje u Mostaru i na mostarskim kazališnim daskama koje život znače više od 45 godina. Iako je predmet publikacije koju izdaju Susreti pozorišta / kazališta u Brčkom angažman i uloge Tatjane Feher na bosanskohercegovačkim kazališnim scenama nije naodmet podsjetiti se i njenih ostvarenja, za vrijeme trosezonskog boravka, u osječkom HNK. Igrala je Tatjana Feher na osječkoj pozornici uloge Viole u Šekspirovom komadu „Na tri kralja“, a u režiji Marka Foteza, zatim Anu Boleyn u „Henriku VIII i njegovih šest žena, kao i Ženu Banović Strahinje u istoimenoj drami Borislava Mihailovića Mihiza. Mostarska, a samim tim i bosanskohercegovačka kazališna ostvarenja Tatjane Feher odlikuje veliki broj značajnih kreacija. Igrala je Tatjana Feher na sceni mostarskog Narodnog pozorišta, i druga dva mlađa mostarska teatra (MTM i HNK)sljedeće uloge: Lizažu u „Braći Karamazovima“ Dostojevskog, režija Tomislava Tanhofera, Jelenu Đurić u „Komandantu Sajleru“Hiliza i režiji Dimitra Kjastorova, Climente u Molijerovom „Mizantropui“ i režiji Koste Spaića, Helenu u „Trojankama“ Euripida i Sartra, u režiji Vlatka Perkovića, Meri u „Vesternu“ Erol- Hertek-Gaželskog i režiji Ljubiše Georgijevskog, Mladu u Brehtovoj „Malograđanskoj svadbi“ i režiji Sulejmana Kupusovića, Melitu u Krležinoj „Ledi“ i režiji Petra M.Teslića, Ljubicu u „Majčinoj sultaniji“ Svetozara Ćorovića, i režiji Miloša Lazina Radmilu u „Raskršćima“ Dragana Tomića, i režiji Steve Žigona Mimiku u u komadu Tone Partliča „Moj tata socijalistički kulak“, i ponovnoj Žigonovoj režiji, Martu u „Ljubavima Georgesa Washingtona“ Mire Gavrana, i režiji Roberta Raponje, Terezu Valer u Grgićevoj „Probudi se Kato“ i režiji Joška Juvančića i Dražena Ferenčine. Za svoj glumački i teatarski rad Tatjana Feher je nagrađena mnogobrojnim nagradama na festivalima. Takođe, njen kazališni angažman obuhvata i njeno asistiranje, dva puta, rediteljima Branku Pleši u predstavi „Kao vihor“ i Ljubomiru Draškiću u komadu „Dundo Maroje“. Iako je više od 45 godina na bosanskohercegovačkim scenama, to ne znači da se zatvara glumački put Tatjane Feher. Ostvariće ova heroina BH i južnoslovenskog glumišta još mnogo značajnih glumačkih kreacija. Glumica Tatjana Feher u svom gotovo pedestogodišnjem teatarskom angažmanu nije, možda, ostvarila kvantitativno veliki broj uloga iz razloga što je brižljivo birala i prihvatala uloge. Tokom čitave svoje karijere izražavala je želju i sklonost ka dramskim karakternijim ulogama. Zbog toga je svako njeno pojavljivanje i na bosanskohercegovačkim i južnoslovenskim pozornicama bio poseban događaj i za gledatelje i za stručnu javnost. Njena realistična gluma proizišla iz pedagoške i rediteljske radionice Branka Gavele uvijek je tragala za novim i modernijim poimanjima u teatru i uspješno pravila spoj realizma i nenaglašenog patosa sa savremenim i modernim. Srdjan Vukadinović |
Postavljajući na scenu Narodnog pozorišta u Tuzli „Hanku", dramsku storiju Isaka Samokovlije o tragičnoj ljubavi Roma, Sulejman Kupusović je podigao njen scenski govor na nekoliko potencija najviše da bi dosegnuo punu istinu o strasnoj žudnji za životom kojom Romi identificiraju svoje duhovno biće i koju ispovijedaju kroz igru i pjesmu. 
Mate Matišić ima izuzetno razvijen osjećaj za detalj, za njegov lokalni tonalitet i za njegovu ambijentalnu karaktarizaciju, za mentalni sklop iz čijeg okrilja proističe. 
On, ona, usedmostručeni On (s hermafroditskim premetanjem iz muškaraca u ženu), i pijanistica: zvuči pomalo pirandelovski, s okosnicom egzistencijalističke filozofije tjeskobe i straha od praznog prostora, ili išlekivanje nekog fiktivnog, koji bi trebao doći odnekud s dahom prijetnje ili osvete i čije je stanište neodredivo. 
Jedno je evidentno jedan od mogućih postulata na kojem ova predstava može pledirati za svoju opstojnost na sceni, jest zgusnuti narativ Andrićeve proze koji se čuje iz offa. 
