U svom stvaralačkom radu Boro Drašković se uspješno bavio i bavi različitim medijima: pozorištem, filmom, radiom i televizijom. Pored toga posebnu dimenziju njegovog profesionalnog angažmana predstavlja i pedagoška aktivnost, jer je Boro Drašković od 1976.godine redovni profesor glume i režije na Akademiji umjetnosti u Novom Sadu.

U razdoblju od 1959. 1966.godine je bio stalni reditelj sarajevskog Narodnog pozorišta. Poslije Sarajeva odlazi u Jugoslovensko dramsko pozorište u Beogradu, gdje nastavlja svoju rediteljsku karijeru. Na teatarskim scenama u Sarajevu i Beogradu postavljao je s velikim uspjehom djela Ežena Joneska, Viljema Šekspira, Petra Kočića, Radoja Domanovića, Žan Pol Sartra, Dragoslava Mihailovića, Antona Pavloviča Čehova, Januša Glovackog i drugih autora.

Objavio je i nekoliko knjiga o pozorišnoj i filmskoj umjetnosti: „Promena“, „Lavirint“, „Ogledalo“, „Paradoks o reditelju“, „Pokretne slike“, „Kralj majmuna“ i druge. U umjetničkim krugovima je poznat i pod pseudonimom Barry Norton (Marijan Krivak).

Najveći dio rediteljskog angažmana Bore Draškovića, kada je u pitanju bosanskohercegovački teatarski ambijent, veže se za njegove režije u sarajevskom Narodnom pozorištu, u razdoblju od 1959. do 1966.godine. U pomenutom periodu je bio angažovan kao stalni reditelj Narodnog pozorišta u Sarajevu. Ukupno dvaneast pozorišnih komada postavio je Boro Drašković na sceni Kuće na Obali. U sezoni 1959/1960.godine Boro Drašković režira četiri predstave u Narodnom pozorištu u Sarajevu i to: dva djela, dvije jednočinke  Ežena Joneska, sa kojima i diplomira na sarajevskoj sceni („Ćelava pjevačica“ i „Lekcija“), zatim Domanovićevu „Stradiju“ i dramu Hermana Gresikera „Henrik VIII i njegove žene“ ili „Kraljev gambit“. Osim u sarajevskom Narodnom pozorištu u ovoj sezoni svoga rediteljskog debija Boro Drašković postavlja i komad „Advokat Patlen“ na sceni sarajevskog Kamernog teatra 55. U sljedećoj sezoni 1960/1961. Boro Drašković na pozornici sarajevskog Narodnog pozorišta režira dvije predstave, i to djelo „Ljubovnici“, nepoznatog dubrovačkog autora, kao i „Mrtve duše“ Nikolaja Gogolja i Artura Adamova. Šekspirovog Magbeta Drašković postavlja u sezoni 1962/1963. U istoj toj sezoni postavlja i „Emigrante“ Miodraga Đurđevića. Pored sarajevskih teatara Boro Drašković u sezoni 1963/1964. režira i komad „Stjenica“ od Vladimira Majakovskog u mostarskom Narodnom pozorištu. Poslije Mostara, Boro Drašković  svoje poslednje tri režije  u bosanskohercegovačkom teatarskom ambijentu, potpisuje u teatru u kojem je i započeo rad u pomenutom pozorišnom prostoru i bio kućni reditelj, a to je sarajevsko Narodno pozorište. Ibzenovu „Hedu Gabler“ postavlja 1964, Kaporovu „Trulu kobilu“ 1965, a Mrožekovog  „Ćurana“ 14.oktobra 1965.godine.

Pored toga što režira pozorišne predstave Boro Drašković i piše drame („Rašnirane cipele“, „Jelovnik“), pa je upravo ova drugo navedena, premijerno izvedena 1967.godine, u režiji Radoslava Dorića, u mostarskom Narodnom pozorištu.

U svojim pozorišnim komadima koji su izvedeni na scenama bosanskohercegovačkih teatara Boro Drašković se pokazao kao reditelj izuzetne maštovitosti, sklon inovacijama i eksperimentu. Predstave je postavljao na pozorišnim daskama bez ikakvih stvaralačkih kompromisa, a sve su to odlikovala osebujnna imaginacija  i inventivna mizanscenska rješenja.

Srdjan Vukadinović